گردآوری: پژوهشکدة تندیس
جوانمرگی او مهلت نداد آثار متعددی بر جا بگذارد. جسارت او در نقاشی و تلفیق مواد به بوم، خصوصاً استفاده از شیشهخُردههای خودرو، سبک او را خاص جلوه میدهد. رامیز شهوق در این جهان کم زندگی کرد. 7 فروردین 1325 در تهران متولد شد و 11 آبان 1358 در همین شهر، بر اثر سکتة قلبی، درگذشت. استفادة او از رنگهای خاموش و عمقبخشی به بوم با مواد، در زمانة او، جسارتی بود تازه و متهورانه که اگر میماند، به نوعی از هنر نقاشی عمق میبخشید. او نقاشی را در سالهای آخر عمر شروع کرد. هرچند سایة برادر (چنگیز شهوق) در آثارش دیده میشود. اما، اگر که زندگی به او مهلت میداد، میتوانست نوع جدیدی از نقاشی تلفیقی را از آنِ خود کند. بیستوششساله بود که در نمایشگاه فرهنگوهنر شرکت کرد. در این نمایش: شیشههای خُردشدة خودرو بر بوم و حجمسازی و برجستگیهایی از رنگ، سبک خاصی را نشان میدهد. یک سال پس از این (1352) در نمایشگاه گروهی پاکستان نیز شرکت میکند. انتخاب اثری از او در نمایشگاه "نقاشان معاصر ایران"، به مناسبت هفتمین دورة بازیهای آسیایی، و اخذ جایزة ویژة این جشنواره، نگاهها را به سوی این نقاش متفاوت جلب میکند؛ چون او در میان بسیاری از هنرمندان تثبیتشدة معاصر، این جایزه را از آنِ خود کرده است.
نمایشگاه انفرادی او در گالری کرته (1356) اوج کار هنری اوست. محسن وزیری در کاتالوگ این نمایشگاه مینویسد: «ساختههای رامیز ... تجسمی است از واقعیت، ولی نه آن واقعیت قابل لمس و چشمگیر که ارسطو به آن اشاره میکند. شیشههای شکسته و خُردشده در تابلوهایی که با رنگهای غمانگیز (خاکستری، سیاه، قهوهای) رنگآمیزی شدهاند، چهرهای از واقعیت را به ما نشان میدهد که همه از آن میگریزند، و هرچند در آن مشارکت دارند، ندیده و نشنیدهاش میانگارند ... دستمایة رامیز، حتا اگر تأثیرپذیری سبک یا مکتبی را به خاطر آورد، نمایشگر تشنجهای روانی است که دامنگیر بیشتر مردم جهان شده است ... این رنج عالمگیر در آثار رامیز، با به کار گرفتن مادة زبروزمخت، رنگمایهای تیره و دردناک و شیشههای شکسته، که گویی مشت حوادث آنها را خُرد کرده است، تجلی نموده.»
نگاه شاعرانة رامیز به اشیا و حجمسازیهایی اینچنین، علیرغم استفاده از ضایعات خشن؛ نوعی پارادوکس زیباشناسانه به وجود آورده است. جسارت او در نگاه شاعرانهاش به هستی و تلفیق آن با مواد خشن بر بوم، نشان از نقاشی دارد که اگر مهلت مییافت میتوانست از دینامیکترین نقاشان جنبش پلاستیک ایران قلمداد شود. در اندک آثار بجا مانده از او، این یقین هویداست که نقاشی و شعر در فضایی محض چگونه کارکردی بصری ایجاد میکند.
بسیار آشکار است که مرگ او در سیوسهسالگی، پایان غمانگیز بر آثار نقاشی است که تواناییها و خلاقیت پرتوان او برای هنر معاصر ایران محرز بود.
منبع : دو هفته نامه تندیس
